We gaan terug in de tijd. Een tijd die we kennen van de zwart-witfoto’s, de krakende radio’s en de rustgevende jazzmuziek. De tijd waarin kranten nog twee keer per dag uitkwamen en een man pas een man was als hij een nette hoed droeg. Het Los Angeles van 1947: een stad die geteisterd wordt door corruptie, moorden en grootscheepse drugsverkoop. Aan jou de taak om de bende op te rollen. Welkom bij LA Noire.
Door Christiaan Polet
De verhaallijn is de slagader van LA Noire. Daarom zal ik slechts de achtergrond van de game uiteenzetten. Cole Phelps, hoofdpersoon uit de game, is een ex-militair die bij terugkomst in zijn thuisland aan het werk gaat als politieagent bij de LAPD. Al vrij vroeg in de game krijgt hij (na het succesvol oplossen van een moord) promotie en wordt hij detective. De missie is simpel: het oplossen van moorden, maar uiteindelijk blijkt er een verband te zitten tussen de verschillende misdaden en Phelps is natuurlijk de persoon die alles tot het bot wil uitpluizen.
Hoewel de game volledig in kleur is, weet het feilloos het Film Noir-tintje te creëren. Waar menig ontwikkelaar zich tegenwoordig volledig op actie stort, weten Rockstar en Bondi precies de balans te vinden tussen actie en onderzoekswerk. Over het algemeen is de game vrij langzaam, wat overigens ook een kenmerk is van de Film Noire-stijl. Voor de echte detective-fans is het ideaal, maar wie op zoek is naar actie kan beter een andere game opzoeken.
Het Los Angeles van 1947 is tot in de puntjes nagebouwd. Als je de verhaallijn volgt, krijg je het grootste deel van de stad te zien. Ook het sfeertje van die tijd is goed nagebootst. De manier van reclame maken, de kledingstijl van de burgers (en detectives), de auto’s en zelfs het taalgebruik maken indruk. Wat daarbij een belangrijke rol speelt zijn de graphics. De omgevingen zijn zeer gedetailleerd, maar het meest indrukwekkend zijn de gezichtsuitdrukkingen van personages. Het zijn geen statische poppetjes die met hun lippen bewegen, zoals we zo vaak zien in games. Het zijn daadwerkelijk mensen die zelfs met hun body language een heel verhaal kunnen vertellen.
De misdaden die je onderzoekt zijn niet allemaal even ingewikkeld. De moorden zijn stuk voor stuk origineel, maar vooral in het begin van de game ligt er nogal eens iets voor de hand. Het onderzoeken van een misdaad wordt in sommige gevallen ook wel erg simpel gemaakt. Er klinkt een pingeltje en de controller trilt als er een clue wordt gevonden. Pas als je alle clues gevonden hebt, stopt het achtergrondmuziekje. Bij het zoeken van clues kun je vrij moeilijk de fout in gaan. De ondervragingen van getuigen en verdachten daarentegen biedt wel de nodige uitdaging. Het systeem werkt opvallend goed en als je even niet oplet, laat de persoon gewoon niets los. Het is een van de weinige games die inspeelt op je menselijke intuïtie.
LA Noire is een plaatje, maar er zit een groot addertje onder het gras. De game kent namelijk alleen een singleplayer. Het is een ‘one time only’-ervaring, want als je eenmaal alle misdaden hebt opgelost weet je hoe de vork in de steel zit. Hoe levendig Los Angeles tijdens de verhaallijn ook is, na het voltooien daarvan valt het dood. Enkel DLC kan de levensduur van de titel verlengen.
| | Redactie | Disclaimer | Vacatures | Contact | FAQ | |
